Blog nr. 4

 

Het leven van een kerstster.

Ik kocht de mijne vlak voor de kerst, ik zocht een mooie grote voor in de mooie pot voor het grote raam. Slechts vijf euri dus de koop was rap gesloten. Voorzichtig zette ik hem in de auto omdat ik uit ervaring wist dat zo’n ruw afgebroken blad gaat bloeden en dat de plant dan echt gewond is.

Thuis viel me op dat de bovenkant, waar ik in de winkel op neer gekeken had, wel heel mooi vol was, maar eenmaal op de vensterbank keek ik tegen de onderkant aan en die was wat kalig. Bovendien was bij nadere inspectie, toen het plastic erom weg was, de ene kant mooier dan de andere.

Even zat ik te dubben; moest ik de mooie kant naar buiten keren of naar binnen? Wilde ik zelf van de mooie kant genieten of de mensen die langkwamen de mooiste kant laten zien. Ik draaide hem af en toe omdat ik niet echt kon beslissen wat beter was. Het had allebei z’n voor en tegen.

Na een paar dagen vergat ik het. Ik zag het ook niet meer zo. Trouw gaf ik haar lauw water, niet te vaak, niet teveel. Zij bracht bloei in mijn kerstdagen. Met oud en nieuw ging ik een paar dagen weg, maar ze stelde me niet teleur; ze leefde nog! Weliswaar met een paar bladeren minder, die verschrompeld aan de voet van de pot lagen.

Nu zit ik in de tweede helft van januari mezelf af te vragen wanneer ik haar weg zal doen. Ze heeft nog steeds zeven forse rode bloemen en ik kan het niet over m’n hart verkrijgen. De onderkant is nog kaler dus besluit ik hem naar beneden te zetten zodat ik net als in het begin op de mooie kant kijk. Mijn kerstster heeft een mooi en best leven gehad, als ik hem over een paar weken wegdoe.

Onlangs zag ik bij iemand een heel klein pieterpeuterig kerststerretje in de vensterbank staan: Helemaal op apegapen.

‘Vergeten water te geven,’ zei hij.

Ik zei, ‘Ja zo’n klein plantje heeft ook niet veel bij te zetten, die moet eigenlijk nog beter verzorgen dan een grote.’

Hij, ‘Ik kan hem niet weggooien, want het was een lief gebaar van een lief iemand.’

Waarom krijgt niet iedereen een grote kerstster, was mijn eerste gedachte.

En toen ineens schoot door me heen:

Sommige levens zijn als grote kerststerren,  een prachtig compleet pakket meegekregen in aanleg, alles zit mee en komt tot volle wasdom. Oké, er zit een mooie en een lelijke kant aan, maar daar is mee te leven. Het gedijd en kan zelfs een stootje hebben.

Anderen hebben een kleintje gekregen, een kwetsbaar plantje dat moet knokken om in leven te blijven. Dat het zonder adequate zorg gewoon niet redt. Veel mensen zullen zo’n sterretje zonder pardon in de kliko gooien. Maar gelukkig zijn er ook nog mensen die met geduld en liefde het leven erin proberen te houden.

Laat mij, met mijn onverdiend scala aan mogelijkheden, zo’n mens zijn.